II. Ethiek van Aristotoles (384-322)

1. menselijk leven en de orde van het geheel - begin van Ethica Nicomachea

evidentie aan het begin: een universum van zin

het doel als principe, een teleologische ethiek - ethiek in het verlengde van verlangen

handelen - poiesis en praxis

(samen)leven - een omvattend begrip van handelen

2. geluk (eudaimonia) en de aard van de mens - drie verschillende interpretaties

Aristotoles' eigen definitie van geluk (EN 1098a16): psyches energeia kat' areten: optimale velfverwerkelijking - het te verwerkelijken zelf - de ziel: physis en logos

de logos: zuiver en vermengd met verlangen